„Odezwał się król[Nebukadnesar] i rzekł: Czy to nie jest ów wielki Babilon, który zbudowałem na siedzibę króla dzięki potężnej mocy mojej i dla uświadomienia mojej wspaniałości? (Daniela4,27).
„NIEBEZPIECZEŃSTWO SUKCESU,” Nebukadnesar, władca babilońskiego imperium (612-538 p.n.e) osiągnął niewyobrażalną moc. Ale sukces i moc zaślepiają oczy ludzkie, czynią człowieka zuchwałym i wyniosłym. Także i Nebukadnesar uległ tym żądzom. Zamiast słuchać słowa Bożego, skłonić się przed wielkim Bogiem i zerwać ze swoimi grzechami, przywłaszczał sobie cześć należną BOGU. W swej pysze mówił o swojej mocy i o swojej wspaniałości. Bóg od razu, w jednej chwili osądził pychę: władca oszalał i został wypędzony przez własnych ludzi.
Bożą żelazną zasadą jest, że Bóg pysznym się sprzeciwia, a pokornym wyświadcza łaskę. W naszym „oświeconym” stuleciu wydaje się, że sukcesy ludzkie osiągnęły szczyt. Człowiek stara się zdobyć wszechświat. Większość ludzi wykluczyła Boga ze swego życia – żyją bowiem tak, jakby nie istniał. JAKŻE NIEPOHAMOWANA JEST WYNIOSŁOŚĆ I PYCHA LUDZKA!!!
Dlaczego Bóg obserwuje to wszystko, milcząc?
Czeka,aby wszystko dojrzało do sprawiedliwego sądu, by miara się dopełniła. Z drugiej zaś strony czeka w swojej cierpliwości i daje ludziom jeszcze czas, by nawrócili się i by w ten jedyny sposób nadchodzący sąd mógł ich ominąć. Słowo Boże mówi: „BÓG TERAZ JEDNAK WZYWA WSZĘDZIE WSZYSTKICH LUDZI, ABY SIĘ OPAMIĘTALI, GDYŻ WYZNACZYŁ DZIEŃ, W KTÓRYM BĘDZIE SĄDZIŁ ŚWIAT SPRAWIEDLIWIE PRZEZ MĘŻA KTÓREGO USTANOWIŁ” (Dz 17,30-31).
Zapowiedzianym tu mężem jest JEZUS CHRYSTUS
Twój Zbawiciel czy SĘDZIA?