Wierzę, że posiadanie daru prorokowania jest możliwe także i dziś. Nie ma on jednak nic wspólnego z jasnowidztwem (1 Samuela 28:7-19), czarami, wróżeniem, prognozowaniem, psychologią czy wnioskowaniem na podstawie naturalnych przesłanek (Galacjan 5:19). O darze prorokowania możemy mówić tylko wówczas, kiedy Bóg daje człowiekowi poznać coś z tego, co należy do sfery Jego wszechwiedzy, a następnie umożliwia mu przekazanie tego (Objawienie Jana 10:3-4). Rolę daru prorokowania najpełniej określa 1. List do Koryntian 14:3. Dar ten służy budowaniu, napomnieniu i pocieszeniu, ma także dopomagać niewierzącym w poznawaniu Pana. Jeśli chodzi o treść proroctwa, musi być ona zgodna z nauką Słowa Bożego (1 Mojżeszowa 13:1-10 / Galacjan 1:9-10) – ma spełnić się i nastąpić (5 Mojżeszowa 18:21-22). Ponadto proroctwo powinno znaleźć uzasadnienie i potwierdzenie u większości wierzących (napełnionych Duchem Świętym), którzy je badają (1 Koryntian 14:29-33 / Dzieje Apostolskie 17:11).
Ew. Jana 3:16: Albowiem tak Bóg umiłował świat, że Syna swego Jednorodzonego dał, aby każdy, kto weń wierzy, nie zginął, ale miał żywot wieczny.
